Summer Fever

Ang presko mo.


Swak na swak ka sa tag-init.

Buhay baboy in sa bakasyon.

Abril 25, 2012

Ang hirap pala nang ganitong bakasyon. Walang magawa sa bahay. Maliban sa mag-alaga ng anak at magtimpla ng gatas oras-oras. Hindi katulad noon na umuuwi pa kami ng probinsya. Sabagay, ayoko na rin umuwi sa B\icol. Puro tsismosa lang ang mga kakilala namin do’n. Nariyan ang ninang kong daig pa ang scientist sa kakaimbento – ‘yon nga lang, ang kanya, puro imbentong kuwento. Naturingang ninang ko pero daig pa si Kris Aquino sa kakaputak ng bibig bente kwatro oras. Sana pala, nagsaulian na lang sila ng kandila ng nanay ko. Pambihira. Mabuti na rin sigurong hindi ako sumama kina papa sakaling uuwi sila ngayong darating na Mayo. Nakakapanghinayang lang dahil miss ko na rin ang mga pinsan ko. ‘Yung isa kakapanganak lang halos. Siguro ninang pa’ko no’n pagnagkataon. Pangalawang inaanak ko na sana siya. Speaking of inaanak, taga-Bicol nga pala ‘yung una kong inaanak. Anak ng kasambahay namin noon. Na hindi ko na maalala ni ang itsura niya, o ilang taon na kaya siya ngayon. Hindi na kasi ako nakakauwi at wala rin naman akong balak magpadala ng regalo via LBC.

Ano ‘ko, mayaman? 

E ‘eto nga’t graduating na’ko. Ngayon pa lang, natatakot na’ko sa mangyayari sa’kin pagka-graduate. Cut off na ang allowance at zero balance na’ko everyday. Tambay galore na lang sa bahay at ubusin ang oras kakatunganga sa pader. Hindi na rin makakalakwatsa dahil wala rin naman akong kaipon-ipon. Mula 1st year college hanggang ngayong may anak na’ko, zero balance ang life savings ko. Mas may pera pa nga sa’kin ang anak ko. Minsan, nangungutang pa’ko sa kanya atsaka ko papalitan kapag, teka, nakalista pa rin pala lahat, hindi ko pa nababayaran. Hindi bale anak, magkakatrabaho na si nanay, konti na lang. Tutal thesis defense ko na naman ngayong 1st week of May. Mga 2nd week of May, makakapagsimula na'ko sa trabaho.

Makati pa naman, kung minamalas ka. Tagaan sa singil ng taxi.

Well, okay rin naman pala. Araw-araw akong makakakita ng mga gwapong naka-long sleeves at ilang foreigner na pa-ingles-ingles pa while walking along the streets. Suwerte ko kung malanghap ko ang matapang na pabango nila. Sana tumambay sa ilong ko for hours. O dumikit din sa damit ko para ma-impress naman ang boss ko sa’kin. Ngayon pa lang, parang nahihiya na’kong tumabi sa boss ko. Ang ganda kasi niya. Pero syempre, mas maganda ‘ko. Mas matangos nga lang ang ilong niya at — oo na, mas maganda nga siya sa’kin.

Siguro kung lalaki ako, niligawan ko na siya. Kaso hindi. Lalaki rin kasi ang hanap ko.

By the way, ayoko na nga pala sa lalaki.

Kagabi lang, nag-init nang husto ang ulo ko sa ka-text kong lalaki. Akala mo naman siya lang ang lalaki sa mundo. Hindi ka kawalan, mister. Mas matalino na’ko ngayon. Hindi na uubra ang mabubulaklak na salita sa’kin.

At anong akala mo, hahabulin kita? 

Oras lang ang hinahabol ko. 

O sa tuwing may kailangang ipasa, o importanteng okasyong di dapat ma-miss. Tulad ng graduation ko.

Shet. 

Di ko akalaing ga-graduate na’ko. Ang bilis ng panahon, ah. Parang kelan lang, tatanga-tanga pa’ko sa DLSU. Ni nahihiya pa nga ‘kong sumakay sa elevator. Siksikan kasi tapos, wala pa’kong kilala na kahit sino. Puro naka-branded na damit pa ‘yung mga kasabay ko. Halatang mayaman. Halatang may pera ang bulsa. Kung makapag-ingles akala mo tubong America. Pa-slang slang pa kung mag-Filipino. Ang labo lang. Ang sakit kamo sa tenga. Pilipit ang dila ng ilan habang ‘yung iba naman, nagkukunwaring pilipit din ang dila. Sabagay, ‘yun ang in no’n. Para bang kriminal ka ‘pag nagsalita ka ng Tagalog. Daig mo pa si Gloria Arroyo sa pagnakaw niya sa kaban ng bayan. O ng kung sinong rapist dyan sa kanto. Sabagay, sport na rin pala ngayon ang social climbing. Accepted na siya sa society, kaya keri lang. Wala na’kong sasabihin teh, shatap na’ko. 

Pramis.

Teka, kung sa’n-sa’n na napunta ‘tong mga pinagsasasabi ko. Ang dami ko pang gustong sabihin kaso tinatamad na’ko, eh. Kanina ko pa gustong kainin ‘tong katabi kong piatos. Pinabili ko pa ‘to sa kapatid ko sa may basketbolan sa kabilang kanto. Diva ako, eh, bakit ba?

Yaya, bili mo ‘ko ng piatos now na! Alas dies ng gabi wa ko care! 

Piatos now na!!!!!!

P.S. Ika 1 year 2 months nga pala ngayon ng anak ko. Kaya pinakain ko siya ng Toblerone bilang regalo. Hello sa tonsils mo anak, sana di mamaga kinabukasan! I love you!

Dahil ako ay isang hopeless romantic.

Marahil nga’y hindi tayo ang para sa isa’t isa. 

Kaibigang turingan, saaki’y sasapat na.  

Sa isang tabi, nahanap ko ang katahimikan. 

Hindi ko maipaliwanag ngunit masaya ako.

Tuwing nakikita kita, lumiliwanag ang paligid.

Hanapin mo lamang ang pinakamaningning na bituin sa langit,

 at doon, 

mararamdaman mo ang pag-ibig ko.

Huwag kang manisi.

Huwag kang manisi.

Huwag mong sisihin ang oras.

Ikaw ang may hawak sa oras at hindi ang oras ang may hawak sa'yo. 

Pablo Neruda.

KUNDIMAN
Pablo Neruda

Maisusulat ko ang pinakamalulungkot na tula ngayong gabi.

Maisusulat, halimbawa: "Ang gabi'y mabituin,
at nanginginig, asul, ang mga tala sa dako pa roon."

Umiikot sa langit ang hangin ng gabi, umaawit.

Maisusulat ko ang pinakamalulungkot na tula ngayong gabi.
Siya'y inibig ko, at kung minsan ako'y inibig din niya.

Sa mga gabing tulad nito, niyakap ko siyang mahigpit
at hinagkan sa lilim ng walang-hanggang langit.

Ako'y inibig niya, kung minsan siya'y inibig ko rin.
Paanong hindi iibigin ang mga mata niyang malamlam?

Maisusulat ko ang pinakamalulungkot na tula ngayong gabi.
Isipin lang: Hindi ko siya kapiling. Nawala siya sa akin.

Dinggin ang gabing malawak, mas malawak pagkat wala siya.
At ang tula'y pumapatak sa diwa, parang hamog sa parang.

Ano ngayon kung di siya mapangalagaan ng aking pag-ibig?
Ang gabi'y mabituin, at siya'y hindi ko kapiling.

Iyon lamang. Sa malayo, may umaawit. Sa malayo.
Diwa ko'y hindi mapalagay sa kanyang pagkawala.

Anyong lalapit ang paningin kong naghahanap sa kanya.
Puso'y naghahanap sa kanya, at siya'y hindi kapiling.

Ito ang dating gabing nagpaputi sa mga dating punongkahoy.
Tayo, na nagmula sa panahong iyon, ay di na tulad ng dati.

Hindi ko na siya iniibig, oo, pero inibig ko siyang lubos.
Tinig ko'y humalik sa hangin para dumampi sa kanyang pandinig.

Sa iba. Siya'y sa iba na. Tulad ng mga dati kong halik.
Tinig, maningning na katawan. Mga matang walang-hanggan.

Hindi ko na siya iniibig, oo, pero baka iniibig ko siya.
Napakaikli ng pag-ibig, at napakabata ng paglimot.

Pagkat sa mga gabing tulad nito'y niyakap ko siyang mahigpit,
diwa ko'y di mapalagay dahil sa kanyang pagkawala.

Ito marahil ang huling hapding ipadarama niya sa akin,
at ito na marahil ang huling tulang iaalay ko sa kanya.

----- Kung sino man ang nagsalin ng tulang ito, iniibig kita. 

Way back into love. (korni)

Nakakaawa naman ang blog na'to. Walang kalaman-laman. E bakit pa kasi ako gumawa nito kung hindi ko rin naman pala gagamitin? Siguro e, dahil sa walang panahon para magsulat. Nakakapanghinayang. Pero kung gusto, maraming paraan. Maraming nakalaan na oras. Hindi lang marahil nagagamit sa tamang paraan. Kesa tumambay sa kung saan at magsunog ng baga, ubusin na lang ang oras sa pagsulat. Tutal, stress reliever din naman ang pagsusulat. Mas epektib pa nga 'to kesa sa bisyo --- o sa pakikipaglambuchingan mo sa boyfriend mo. (Hindi ako bitter, nagpapaliwanag lang!) At ayun nga, kaya eto, sinusubukan kong bumalik muli sa pagsusulat! ---Wala na'kong masabi, dito ko na lang tatapusin 'to.

Ang stretch marks ay battle scars.

Oo, tama. Ang stretch marks ay battle scars. Hindi ko alam kung bakit, pero nagsisulputan sila ngayong simula ng taon. Noong Pasko, wala naman ako nito. Kaunting-kaunti lang sa may tagiliran. Laking gulat ko na lang, ang dami ko na palang kamot sa tyan, sa balakang (baka naman 'pag nagkita tayo, hubaran niyo nalang ako bigla para makita!). Namumula-mula, at para bang kinalmot ng batang isang linggong hindi nagupitan ng kuko. Sabi nga ng ate ko, parang mga uod daw. Sagot ko naman, 'Eh, ano?'. Natural lang naman 'yan sa mga buntis. At hindi ko naman 'to kinamot, kusa silang nagsilabasan. Siguro para silang mga prutas, seasonal. Syempre, nababanat ang balat. Siya nga, hindi naman buntis, tadtad din ng stretch marks ang mga binti. Sabi nga ng ginagamit kong Palmer's Cocoa Butter Formula Massage Cream for stretch marks, "Skin sensitivity heightens during pregnancy." (dinagdag ko lang 'to, pampalubag-loob sa sarili)

Kumbaga sa panahon, weather-weather lang 'yan. Tsambahan kung sinong magkakaro'n, at kung sinong makinis pa rin ang balat. Nataon lang na ako ang dinapuan. Kung sindali lang nang pangtataboy sa aso ang pangtataboy sa mga stretch marks, edi sana solb nang problema ko. E, kaso, hindi. Kaya relax lang, Ayms. Matatanggal din 'yan balang araw. Kung hindi, e, 'di 'wag. Okay lang naman sa'kin. 

Tanda ata 'to ng pinakamagandang karanasan na meron ako. At 'yun, e, ang magkaanak mula sa taong mahal ko, este, minahal. Oh teka, wala akong balak magdrama rito, usaping stretch marks ito, period (doble-kandado-tapos!). Aba, hindi lahat ng babae, nabibiyayaan ng sarili nilang mga anak. Ang iba diyan, kinakailangan pang mag-ampon. Ang iba naman, aayon na lang sa mga makabagong teknolohiya. Kaya ano ang dapat kong ikalungkot? Alam mo, 'pag nagkaroon ka na ng anak, hindi mo na iisipin 'yang sarili mo - lalo na, ang itsura mo. Ke magkandalosyang-losyang ako, lumala man 'tong mga stretch marks na'to, wala na 'kong pakialam. Tutal, wala na naman akong kailangang pagandahan. Dahil maganda naman talaga ko, noon pa (ang kumontra, gigilitan ko ng leeg, pramis). Ang mahalaga, e, masaya na'ko ngayon! Bundat man ang tyan ko't panay kamot, pakiramdam ko, mas maganda ako ngayon, kaysa noon!